LITERAIRE TWEETS

Nieuw project:
Route55;
elke dag minstens één tweet

Optredens:
http://www.openwanden.nl/poezie_voordracht_new.php

Over mij

Marijke Hooghwinkel. Woont en werkt in Breda. Dichter/beeldend kunstenaar, organisator 1m2 Podium.
Begon officieel met gedichten schrijven in 2015.
Haar gedichten zijn persoonlijke herinneringen en observaties.
Als tegenbeeld brengt zij geluid in haar dichtwerk.
Debuut dichtbundel ‘Er staat nog een stoel”. Uitgegeven in 2017 in eigen beheer (MeerPeper).
Poëziebus 2015.
Publicatie in Meander april 2019 met 3 gedichten.
Sinds 1996 komt er al tekst voor in haar autonoom beeldende werk.
Treed sinds 2015 regelmatig op bij diverse podia.

Zie: www.openwanden.nl en Literaire wanden blog en 1m2 Podium blog

Werkt voor Stichting Idee-fixe en het BUTFF [organisatie performance- en dichterspodium]

woensdag 12 november 2014

over: 2 optredens als dichter in 2014;




Dichter II
– heden (1 maand)Podiumvlees, Tilburg
Optreden bij Podiumvlees in tilburg, op uitnodiging van Martin Beversluis, dichter.
zondag 7 december 15.00 u Hall of Fame NS-plein 5 5014 DA Tilburg
http://www.poetryslam.nl/agenda/view/613/

.....er hangt bloed in de lucht
naast de kerk
gezang en grafzerken
ligt zij tussen aarde en wilde
rozen stilte nog steeds
onhoorbaar
vaart zij op wolken
haar armen slaan
uit, klapwieken...

uit: werkdagboek[aantekeningen] - los vel - november 2014
= vers gedicht

 
optreden bij Podiumvlees, 7.12.14 Hall of Fame



Dichter


– heden (2 maanden)Open Podium in Café de Gouden Bal Eindhoven
2014 zondag 5 oktober: optreden als dichter
op uitnodiging van Derrel Niemeijer, dichter en organisator!
Locatie Café de Gouden Bal Eindhoven

Nr. 003-2014.
Uit: werkdagboek[aantekeningen]1996-2014
Route.6; – r a a m
www.openwanden.nl

5 oktober 2014: optreden als dichter

Locatie Café de Gouden Bal Eindhoven

Nr. 003-2014.
Uit: werkdagboek[aantekeningen]1996-2014
Route.6; – r a a m


gedachten over

wind die de zee in kleine stukjes rond
je heen uit elkaar barst tot een
zelfs in de nacht helder uitgehouwen

donzig veertje recht naar beneden valt op de
grond langs een hek bij het water tegen
het licht gestapeld ligt

gerimpeld onkruid verschroeid
als taartenaarde met slakkenslijm omringd
door platgetrapt tussen

wuivende rietstengels
geur van mest
brekend glas
lijn van huizen

gedachten over zand en

bomen aan takken die buigen maar
knoppen hangen nog ondanks
dat wat jij zeggen durft

kerf dan méér nagels in de bast
stroom en verdwijn in modder tot
jij doodse stilte bent en er nog

veel meer verdwijnt dat zich nooit
laat vertellen