naast het ontbijtbord stapel je zon

ben je zon
dat opstarten
een zombie zwerf je

loop je
doelloos
denk je

maar

spreek je niet

stapel je naast het
ontbijtbord

stapel je

geluid-stapel je geluid-spreek je niet- stapel je-geluid

als het takken zijn die kijken

kortregelig gedicht.

Als het takken zijn die kijken zijn het
ogen die bewegen op wind

oorsprong: 
PROJEKT020/LOKATIE19 installatie 
ruimte fungeert als lichtbak; 2000

Als het takken zijn die kijken zijn het ogen die bewegen op sneeuw
Bij dit projekt cd-rom en tape met geluid 'huid' 
Zie ook Projecten

Afgunst

afgunst is een reptiel met dubbel gespleten
tong
wurmt zich onder je huid

onzichtbaar zijn

ik kijk naar mijzelf
vanuit een andere hoek
ben ik onwezen

mijn pupillen zijn
ijsgroen

ik neem een sprong

Heet zij vis

wat is mijn naam dan
vraagt zij

zoveel namen

hoe zou zij dan nog heten
om uitzonderlijk te zijn

dat zij in haar naam vervat zit dat
alles in haar vervat zit vervat alles wat zij roept
meteen
de lijn van een stam volgt

dat het

inderdaad schubben zijn en geen schors

heet zij Vis

vandaag vallen wij niet

wij kijken naar buiten uit altijd dat zelfde raam
wij vallen nog niet

voor jouw voeten
dat is voor later later
dat nooit komt
nu  -  nu  -  nu -
dit

dit heden
dit jou

dit

de dag

Voorwoord = r a a m

[//: voorwoord //;
wachten. Altijd wachten. Ik wacht
elke dag is anders
jij ook //;]



g e d i c h t

Wachten

wachten er is alleen wachten

koffer vullen vanuit de leegte

tussen mij het raam
de Herfst het licht samenbalt
wolken deze kalmte opbergen

tussen mij en buiten het raam tussen mij
en het wachten

schijnt de zon op rode Engelen
herfstbladeren.
Zonsondergang

in zakken lig ik aan het infuus

jij bent veranderd _

verandert jij bent verandert. 

Komt dat door jouw 

bloeddoorlopend stromen 

dat je 

Jij zet jouw zelf op slot als ik jou 

toelaat mij open dan ga je huilen in je keel 

alles slaat over er ligt een stuk hout 

op de vloer een plank 

gelukkig is jouw dochter meer 

van beton